صدای نای خاموشم
امشب دلم به اندازه تمام این سالهای تنهایی گرفته.. هوای دلم بد جور ابریه.. کاش میشد .. کاش من هم شهامت داشتم.. کاش میتونستم یه عروسک درست کنم درست اندازه ی آغوش خودم .. برای خودم... که هرشب کنارش مینشستم .. باهاش حرف میزدم .. باهاش درد دل میکردم .. میبوسیدمش و توی آغوشش به خواب میرفتم توی تمام این سالهای عمرم هر کسی که وارد زندگیم شد .. خالصانه رفاقت کردم .. چه لحظه ها که برا تنها نبودن و تنها نموندن دوستام از خوابم ..
برچسب:
نویسنده: سپیده قربانی